پروژه ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت

پروژه ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت،پایان نامه ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت،ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت،دانلود پروژه ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت،قابلیت اطمینان،قابلیت اطمینان سیستم قدرت،ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم قدرت،مقاله ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت،مقالات برق،پروژه های برق،دانلود پروژه ارزیابی قابلیت اطمینان،پایان نامه های برق،سیستم های قدرت،ارزیابی قابلیت اطمینان شبکه

سیستم های قدرت الکتریکی بسیار پیچیده اند. تعدادی از عوامل این پیچیدگی ها عبارتند از:

ابعاد فیزیکی آنها، گسترش جغرافیای شبکه توزیع شده، به هم پیوستگی آنها در سطح ملی و بین المللی، عدم عبور توان از مسیر مورد نظر بهره بردار و طبیعت آن از قوانین فیزیکی. این واقعیت که انرژی الکتریکی نمی تواند به طور مناسب و موثر و به مقدار زیاد ذخیره شود؛ رفتار غیرقابل پیش بینی سیستم در یک نقطه از آن می تواند تأثیر زیادی را در فواصل زیاد از منبع آشفتگی به همراه داشته باشد و دلایل متعدد دیگر. این عوامل به خوبی در مهندسی سیستم قدرت و مدیریت ها شناخته شده اند، بنابراین به اختصار به آنها پرداخته می شوند. در هر حال تاریخچه توسعه و سناریوهای جاری بین شرکت های قدرت الکتریکی برای درک مناسب چرایی و چگونگی ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت الکتریکی پیچیده می‌باشد.

 

برای دانلود به ادامه مطلب مراجعه کنید 

سیستم های قدرت الکتریکی بسیار پیچیده اند. تعدادی از عوامل این پیچیدگی ها عبارتند از:

ابعاد فیزیکی آنها، گسترش جغرافیای شبکه توزیع شده، به هم پیوستگی آنها در سطح ملی و بین المللی، عدم عبور توان از مسیر مورد نظر بهره بردار و طبیعت آن از قوانین فیزیکی. این واقعیت که انرژی الکتریکی نمی تواند به طور مناسب و موثر و به مقدار زیاد ذخیره شود؛ رفتار غیرقابل پیش بینی سیستم در یک نقطه از آن می تواند تأثیر زیادی را در فواصل زیاد از منبع آشفتگی به همراه داشته باشد و دلایل متعدد دیگر. این عوامل به خوبی در مهندسی سیستم قدرت و مدیریت ها شناخته شده اند، بنابراین به اختصار به آنها پرداخته می شوند. در هر حال تاریخچه توسعه و سناریوهای جاری بین شرکت های قدرت الکتریکی برای درک مناسب چرایی و چگونگی ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت الکتریکی پیچیده می‌باشد.

سیستم های قدرت در دهه های اخیر همواره در حال پیشرفت بوده اند. نخستین تأکید آنها بر تامین یک منبع قابل اطمینان و اقتصادی انرژی الکتریکی برای مصرف کننده ها می باشد.

ظرفیت های اضافی و ذخیره در تولید و لوازمات شبکه تامین می شوند تا به حد کافی و قابل قبول پیوستگی منبع انرژی را در صورت بروز خطا و خاموشی های اجباری نیروگاه و قطع با برنامه های شبکه جهت تعمیرات تامین نماید. مقدار افزونگی ظرفیت باید متناسب با نیاز بوده و منبع نیز تا حد ممکن اقتصادی باشد. بنابراین سوال اصلی اینست: “چه مقدار افزونگی و یا چه قیمتی”.

احتمال قطعی مصرف کننده ها بوسیله افزایش در سرمایه گذاری در بخش فاز طراحی، فاز بهره برداری یا هردو می تواند کاهش داده شود. افزایش سرمایه گذاری می تواند به افزایش قیمت بهره برداری منجر شود و باید در ساختار تعرفه منعکس گردد. در نتیجه اگرچه ممکن است سیستم بسیار مطمئن بوده باشد اما نتیجه به کارگیری آن ایجاد فشارهای اقتصادی است. از طرف دیگر سرمایه گذاری کم به طرف نقطه مخالف حرکت می کند. بنابراین بدیهی است که فشارهای اقتصادی و قابلیت اطمینان می توانند باهم رقابت داشته باشند و این مسئله به بحث های مشکل مدیریتی در فازهای طراحی و برداری می انجامد.

این مسائل به طور گسترده ای بررسی و   شناسایی شده اند و در چند دهه اخیر معیارها، روش های طراحی و برنامه ریزی و بهره برداری برای تحلیل و بهبود وضع دشوار بین فشارهای اقتصادی و قابلیت اطمینان توسعه داده شده اند. اما معیارها و روش های ابتدایی مورد استفاده در کاربردهای عملی همه بر پایه روش های قطعی اند. معیارهای نوعی عبارتند از:

الف) ظرفیت برنامه ریزی شده تولید- ظرفیت منصوبه معادل با حداکثر تقاضای مورد انتظار به اضافه درصد ثابتی از حداکثر تقاضای مورد انتظار.

ب) ظرفیت بهره برداری- ظرفیت در حال گردش معادل با تقاضای بار مورد انتظار به اضافه ذخیره معادل با یک بزرگترین واحد.

ج) ظرفیت برنامه ریزی شده شبکه- ترکیب تعداد حداقل مدارات با یک گروه بار (معمولاً به صورت یک معیار (n-1) یا (n-2) شناخته شده که بستگی به مقدار مازاد دارد)، که حداقل تعداد بستگی به حداکثر تقاضای گروه دارد.

اگرچه این روش ها و دیگر معیارهای مشابه برای محاسبه خرابی های تصادفی بوجود آمده، تعمیم داده شده اند ولی ذاتاً آنها قطعی و مشخص می باشند. ضعف عمده معیارها در اینست که آنها نمی توانند برای طبیعت احتمالاتی یا آماری رفتار سیستم، تقاضاهای مشترکین یا انواع خرابی ها بکار روند.

جنبه های احتمالاتی عموماً عبارتند از:

الف) نرخ های خاموشی اجباری واحدهای تولیدی با تابعی از اندازه واحد و نوع آن شناخته می شوند و بنابراین درصد ثابت ذخیره ریسک مورد نظر را نمی توانند تامین کنند.

ب) نرخ خرابی یک خط هوایی تابعی از طول، طراحی، موقعیت و محیط می باشد، بنابراین ریسک مورد نظر خاموشی منبع تغذیه نمی تواند بوسیله تعداد حداقل مدارات تامین شود.

ج) تمام بحث های برنامه ریزی و بهره برداری بر پایه روش های پیش بینی بار می باشند. این روش ها بدقت نمی توانند بارها را پیش بینی نمایند و در پیش بینی ها عدم قطعیت‌هایی وجود دارند.

 تغییر سناریو

تا انتهای دهه ۱۹۸۰ و نزدیک به سال ۱۹۹۰، تمام سیستم های قدرت توسط دولت ها به طور مستقیم یا غیرمستقیم از طریق آژانس هایی یا در اختیار شرکت های خصوصی بهره‌برداری می شدند و تحت کنترل سیاست ها و قوانین دولتی درآمده، یا به صورت کنترل شده و یا قراردادی بودند. این سیستم ها که به طور مرکزی برنامه ریزی و بهره برداری شده‌اند، برای انتقال انرژی از منابع بزرگ تولید از طریق سیستم های انتقال و توزیع به مصرف کننده های اختصاصی به کار می رفتند.

قانون زدایی از شرکت های خصوصی و خصوصی سازی صنایع دولتی به شدت در حال انجام است. هدف افزایش رقابت، جداسازی بخش های مختلف، و اجازه دسترسی به سیستم نه تنها برای تولیدکنندگان و مشتریان بلکه فروشندگان انرژی می باشد. پس گرایش به سوی مفهوم “بازار برق” با انجام معامله در سطوح واسطه متعدد در سراسر سیستم پیش می رود. این مسئله به مفهوم “مشترکین” به جای “مصرف کننده ها” تمایل دارد. چراکه تعدادی از مشترکین نیاز به مصرف ندارند، بلکه انرژی را به صورت یک کالا دوباره می فروشند. نتیجه این توسعه، افزایش در مقدار انرژی تولیدی در سطوح توزیع محلی توسط ژنراتورهای غیرشرکتی مستقل و افزایش انواع جدید منابع انرژی تجدیدپذیر و طرح های توسعه داده شده  (تولید توام گرما و توان) می باشد.

گرچه این تغییر سناریو ممکن است تأثیر بسیار زیادی روی روش سیستم توسعه و بهره‌برداری و سطوح قابلیت اطمینان آینده و استانداردها بگذارد. ولی نیاز به تشخیص اثر توسعه سیستم روی مشترکین و اصول اساسی ارزیابی قابلیت اطمینان را مرتفع نمی سازد و نیاز به ارزیابی عملکرد کنونی و پیش بینی رفتار آینده سیستم ها باقی می ماند. احتمالا آنچه بیشتر اهمیت دارد، افزایش تعداد بازیگران در بازار انرژی الکتریکی است.

معیار احتمالاتی قابلیت اطمینان

رفتار سیستم در طبیعت تصادفی است، بنابراین منطقی است که ارزیابی چنین سیستمهایی باید بر اساس روش هایی باشد که به این رفتار پاسخ دهند (یعنی روش های احتمالاتی). این موضوع از سال ۱۹۳۰ شناخته شده است [۲-۵] و تاکنون انتشارات زیادی مربوط به توسعه مدلها، روش ها و کاربرد ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های قدرت موجود بوده است    [۶-۱۱]. در هر حال این حقیقت وجود دارد که بیشترین برنامه ریزی، طرح و معیار بهره‌برداری حاضر، بر اساس روش های برآوردی قطعی می باشد. اینها برای چند دهه توسط شرکت ها مورد استفاده قرار گرفته اند و بحثی که می تواند باشد و هست، اینکه آنها در گذشته بسیار خوب در صنعت بکار گرفته شده اند. به هر حال توجیه استفاده از یک روش احتمالاتی این است که شامل ارزیابی موارد بیشتری در پروسه تصمیم گیری می باشد. برای بررسی این مفهوم مناسب است که به سابقه تاریخی برگشته و دو مطلب ارائه شود:

مسئله اساسی در برنامه ریزی سیستم، برآورد صحیح ظرفیت ذخیره می باشد. مقدار بسیار کم آن، قطعی وسیع و مقدار بسیار زیاد، گرانی را به همراه دارد. نتیجه نامعلوم بودن قابلیت اطمینان واقعی هر تاسیساتی، هدر رفتن بیشتر سرمایه است.

بطور معمول، پیچیدگی مسئله در یافتن پاسخی برای آن بوسیله قوانین شست را مشکل می‌سازد. با وجود همان پیچیدگی از یک طرف و مهندسی خوب و صدای اقتصادی از طرف دیگر تصدیق می کنند که استفاده روش های تحلیلی، ارزیابی منظم تمام عوامل مهم را اجازه می دهد. هیچ روش دقیقی در دسترس نیست که اجازه دهد مسائل ذخیره به همان دقتی که مسائل مدار بوسیله کاربرد قانون اهم حل می گردد، حل شوند. در هر حال مشکل اساسی آنها بوسیله کاربرد “عاقلانه” تئوری احتمالاتی انجام می پذیرد.

(GIUSEEPPE CALABRESE (1947)[12])

مزایای ظرفیت که از اتصالات دو یا چند سیستم تولید الکتریکی نتیجه می شود، می تواند با بهترین و بیشترین منطق بوسیله روش های احتمالاتی ارزیابی شود، و چنین مزایایی اغلب به طور عادلانه در سیستم های عملی به اتصالات با مفهوم “روش مزایای متقابل تخصیص” اختصاص داده می شود، چون بر اساس مزایای متقابل چندین سیستم انجام گرفته است.

(CARL WATCHORN(1950)[13])

این شخصیت های برجسته از ۵۰ سال قبل نیاز به “ارزیابی احتمالاتی”، “رابطه اقتصاد با قابلیت اطمینان” و “ارزیابی مزایا یا ارزش” را شناسایی کردند، در زمانی که هنوز روش ها و معیارهای برآورد قطعی در بخش های برنامه ریزی و بهره برداری حاکم بودند.

دلایل عمده ذکر شده برای این وضعیت: فقدان اطلاعات، محدودیت کامپیوتر، فقدان روشهای حقیقی قابلیت اطمینان، بیزاری از استفاده روش های احتمالاتی و عدم فهم صحیح و معنی احتمالات و شاخص های ریسک می باشند. این دلایل امروزه معتبر نمی باشند چون اغلب شرکت ها اطلاعات کاربردی و معتبر داشته، روش های ارزیابی قابلیت اطمینان بسیار پیشرفته می باشند و اغلب مهندسین درک کاربردی از روش های احتمالاتی دارند. هدف ما این است که بهبود روش های مناسب ارزیابی قابلیت اطمینان جهت استفاده در سیستم قدرت را نشان دهیم نماید و اهمیت شاخص های قابلیت اطمینان متعددی را که می تواند ارزیابی گردد توضیح دهیم. این تحقیق آشکارا نشان می دهد که نیازی به محدود کردن مصنوعی طبیعت احتمالاتی و ذات احتمالاتی سیستم قدرت به حوزه قطعی وجود ندارد، با وجود این حقیقت که، چنین حوزه ای ممکن است احساس راحتی و امنیتی بیشتری نماید.

مقادیر آماری و احتمالاتی

آنچه که در این مرحله اهمیت دارد تخمین چرایی فعالیت هایی است که باید با در نظر گرفتن ارزیابی امنیت انجام شود. خرابی های قطعات، وسائل و سیستم ها به طور تصادفی رخ می دهند و توالی، مدت و شدت خرابی ها سالانه تغییر می کند. مسئله جدید و غیرمنتظره‌ای درباره این موضوع وجود ندارد. معمولاً تمام شرکت ها مشروح حوادث را بطوریکه اتفاق می افتند، ثبت می نمایند و یک دسته از مقادیر عملکرد را به دست می‌آورند. اینها می توانند محدود شوند یا از لحاظ تعداد و مفهوم وسیع باشند که شامل بندهایی مثل موارد زیر می باشد:

  • دسترس پذیری سیستم
  • برآورد انرژی تامین نشده
  • تعداد حوادث
  • تعداد ساعات قطعی
  • خروج از محدوده تنظیم ولتاژ
  • خروج از محدوده تنظیم فرکانس

این مقادیر با ارزش هستند چون آنها:

الف) نقاط ضعف که به تقویت و اصلاح نیاز دارند را شناسایی می کنند.

ب) روندهای ترتیب وقایع را در انجام قابلیت اطمینان ارائه می کنند.

ج) استفاده شاخص های موجود را که به صورت راهنمایی برای مقادیر مورد قبول در ارزیابی‌های قابلیت اطمینان آینده بکار می روند، ارائه می کنند.

د) توانیی مقایسه پیش بینی های قبلی با تجربه های عملی را تامین می کنند.

ه) پاسخ در تغییرات طراحی سیستم را نمایش می دهند.

نکته مهم اینکه این مقادیر، شاخص های آماری هستند و آنها مقادیر قطعی نمی باشند اما در بهترین حالت مقادیر متوسط یا امید یک توزیع احتمالاتی می باشند.

اگر رفتار آینده سیستم در حال ارزیابی باشد، همان اصول اساسی بکار می رود. فرض می‌کنیم ایراداتی که به طور تصادفی در گذشته اتفاق افتاده در آینده نیز رخ دهد، لذا سیستم به طور احتمالاتی، یا صراحتاً بطور اتفاقی رفتار می کند. مقادیر پیش بینی شده که می توانند با مقادیر یا شاخص های عملکرد قبلی مقایسه شوند می توانند در مقایسه تاریخ گذشته و پیش بینی آینده بسیار مفید باشند. این مقادیر تنها به کمک روش های احتمالاتی پیش بینی می شوند و تلاش جهت انجام کار به کمک روش های قطعی، امری واهی می‌باشد.

برای استفاده روش ها و معیارهای قطعی، سیستم باید به شکل مصنوعی به صورت مقادیر تنظیمی معینی که نه تغییرپذیری و نه عدم قطعیت دارند، باشد. شناسایی این محدوده در یک مطالعه وسیع، سناریوهای مشخص یا حوادث معتبر را نتیجه می دهد. ضعف اساسی این است که از احتمال صرف نظر شده و نمی توان ریسک واقعی را تعیین کرد.

در این جا، مروری بر تفاوت خطر و ریسک و روشی که این دو به وسیله تقریب های قطعی و احتمالاتی تعیین می گردند، مفید می باشد. بحث این مفاهیم در “سیستم های مهندسی” ارائه شده است، ولی تکرار آن مفید می باشد.

دو مفهوم خطر و ریسک اغلب با هم اشتباه می شوند. درک ریسک اغلب بوسیله احساسی که می تواند صنعت را در یک وضعیت بدی قرار دهد، معادل شده است. خطر حادثه ای است که اگر اتفاق بیافتد به حالت خطرناک یا خرابی در سیستم هدایت می شود. به عبارت دیگر خطر یک حادثه نامطلوب است و شدت آن در ارتباط با دیگر حوادث می تواند درجه بندی گردد. تحلیل های قطعی، تنها خروجی و درجه بندی حوادث را می توانند در نظر بگیرند. ولی خطر، حتی اگر بی نهایت نامطلوب باشد، اگر اتفاق نیافتد پی آمدی ندارد یا به عکس می تواند صرف نظر گردد. به عبارت دیگر نه تنها ریسک حوادث پرخطر و شدت آنها را شامل می شود بلکه شامل احتمال آنها نیز می شود. ترکیب شدن و احتمال پارامترهای وسائل و سیستم است که ریسک واقعی را نشان می دهد. این موضوع تنها می تواند بوسیله روش های احتمالاتی انجام گیرد.

مقادیر مطلق و نسبی

محاسبه شاخص های قابلیت اطمینان برای یک دسته بخصوص اطلاعات و شرایط سیستم ممکن است. این شاخص ها می تواند به صورت مقادیر مطلق یا نسبی قابلیت اطمینان سیستم دیده شود.

شاخص های مطلق مقادیری هستند که انتظار می رود یک سیستم آن را در معرض نمایش قرار دهد. آنها می توانند بخش هایی از عملکرد گذشته را نشان دهند چون اطلاعات کامل از آنها مشخص است. اما پیش بینی آینده- آن هم با دقت فراوان- اگر غیرممکن نباشد بی‌نهایت مشکل است. چراکه عملکرد آینده بطور قابل توجه ای با عدم قطعیت های خاصی که به اطلاعات عددی و نیازمندی های پیش بینی شده سیستم وابسته است، حاصل می‌شود. همچنین مدل های مورد استفاده نه تنها بسیار با دقت رفتار دستگاه یا سیستم را نشان نمی دهند بلکه تقریبی هستند. این موضوع مسائل مورد توجهی را برای عملکردهایی که مقادیر مطلق بسیار مطلوب است، مطرح می کند. بنابراین دقت در این عملکردها حیاتی است، به ویژه در وضعیت هایی که وابستگی سیستم وجود دارد، مانند خطاهای رایجی که باعث بروز خطاهای اضافی در سیستم می گردد.

از سوی دیگر شاخص های قابلیت اطمینان نسبی آسانتر تفسیر می شوند و معمولاً می توان اطمینان قابل ملاحظه ای را در آنها یافت. در این حالت ها می توان رفتار سیستم قبل و بعد از یک طراحی یا تغییر عملکرد را ارزیابی کرد. نتیجه این تغییر عملکرد بوسیله ارزیابی نسبی بهبود می یابد. بنابراین شاخص ها با یکدیگر و نه در برابر اهداف مشخص شده، مقایسه می‌شوند. این امر موجب اطمینان از وجود عدم قطعیت در اطلاعات و نیازهای سیستم در تمام شاخص ها می شود بنابراین اطمینان معقول در اختلافات مربوط می بایستی موجود باشد. در عمل، تعدادی مشخص از استراتژی ها و سناریوهای طراحی و عملکرد مقایسه می‌شوند و هرکدام از نظر فایده درجه بندی می شوند. این موضوع به تعیین شایستگی نسبی هر راه حل کمک می کند و یکی از آنها را همواره بدون تغییر در نظر می گیرد.

بخش های آینده این تحقیق، توصیف روش هایی برای ارزیابی این شاخص ها و مقادیر می‌باشد. تأکید فراوان روی استفاده آنها به صورت مقادیر نسبی می باشد.

نکته مهمی که باید در زمان ارزیابی این مقادیر به یاد داشته باشید این است که فهم کاملی از عملیات مهندسی سیستم ضروری است. مقدار تئوری احتمالاتی نمی تواند این تابع مهندسی مهم را تحت شعاع قرار دهد. بنابراین واضح است تئوری احتمالاتی تنها ابزاری است که یک مهندس را قادر می سازد تا دانش سیستم را به پیش بینی رفتار آینده احتمالی تبدیل کند. تنها بعد از رسیدن به این فهم است که می توان از مدلی نتیجه گرفت و روش ارزیابی مناسبی را انتخاب نمود. هم مدل و هم روش باید انعکاس و پاسخ عملکردها و خطاهای سیستم باشند. بنابراین گام های اصلی شامل:

  • فهم عملکرد اجزای سیستم
  • شناسایی راه هایی که خرابی ها می توانند اتفاق بیافتد
  • استنباط توالی خرابی ها
  • استخراج مدل هایی برای نمایش این مشخصات
  • سرانجام انتخاب روش ارزیابی.

 

 

 

روش های ارزیابی

شاخص های قابلیت اطمینان سیستم قدرت می تواند بوسیله روش های گوناگونی محاسبه شوند. اساس روش ها در “سیستم های مهندسی” توصیف شده و کاربردهای مشروح در بخشهای آینده شرح داده می شوند.

دو روش اصلی، روش تحلیلی و شبیه سازی می باشند. بسیاری از روش ها بر پایه روش تحلیلی می باشند و روش های شبیه سازی نقش کمتری در کاربردهای مشخص دارند. دلیل اصلی این است که معمولاً شبیه سازی به زمان محاسباتی زیادی نیازمند است و مدل ها و روش های تحلیلی به طور موثری برای برنامه ریزها و طراحان، نتایج عینی مورد نیاز را تهیه می نمایند. اکنون این موضوع تغییر کرده است و علاقه جهت مدلسازی جامع رفتار سیستم و ارزیابی مناسب مجموعه شاخص های قابلیت اطمینان سیستم افزایش یافته است (سیستمهای مهندسی، مرجع ۱۴ و مقالات متعدد مربوطه در مراجع ۶-۱۰ را ببینید).

روش های تحلیلی سیستم را بوسیله یک مدل ریاضی نمایش می دهند و از این مدل شاخص های قابلیت اطمینان به کمک حل عددی مستقیم محاسبه می گردند. معمولاً مدل‌ها شاخص های مورد انتظار را در یک زمان محاسباتی نسبتاً کوتاه تهیه بدست می‌دهند. متاسفانه، خیلی اوقات مفروضات برای ساده سازی مسئله تهیه و مدل تحلیلی سیستم نیاز می باشد. این حالت بویژه مربوط به زمانی که سیستمهای پیچیده و فرآیند بهره برداری پیچیده باید مدل شوند، می باشد. بنابراین تحلیل نهایی می تواند کم و بیش یا بیشتر مفهومش را از دست بدهد. در چنین حالتی استفاده از روش های شبیه سازی در ارزیابی قابلیت اطمینان خیلی مهم است.

روش های شبیه سازی شاخص های قابلیت اطمینان را بوسیله شبیه سازی فرآیند واقعی و رفتار تصادفی سیستم برآورد می کند. بنابراین روش با مسئله به صورت یک سری آزمایشات واقعی رفتار می کند. بطور تئوری روش ها واقعاً می توانند تمام مقاصد و روابط ذاتی در برنامه ریزی، طراحی و بهره برداری سیستم قدرت را به حساب بیاورند. اینها شامل حوادث اتفاقی نظیر خاموشی ها و تعمیرات اجزاء که به وسیله توزیع احتمالاتی معمول نمایش داده شده، وابستگی حوادث و رفتار عناصر، طبقه بندی خرابی های عناصر، تغییرات بار، تغییر ورودی انرژی نظیر آنچه در ژنراتورهای آبی اتفاق می افتد، همانند تمام انواع رویه های مختلف بهره برداری می باشد.

اگر عملکرد موجود سیستم برای یک دوره زمانی طولانی شبیه سازی شود، مطالعه رفتار سیستم تصویر روشنی از نوع کمبودهایی که سیستم ممکن است تحمل نماید، قابل اجراست. این اطلاعات ثبت شده اجازه می دهد تا مقادیر مورد انتظار شاخص های قابلیت اطمینان همراه با توزیع های فراوانی های آنها ارزیابی شوند. این اطلاعات جامع توصیفی کامل از قابلیت اطمینان سیستم را ارائه می دهد.

مراحل شبیه سازی می تواند بوسیله یکی از دو رویکرد زیر دنبال شود:

الف) تصادفی- بعد از انتخاب این فواصل با یک روش تصادفی، فواصل زمانی پایه در دوره شبیه سازی آزمایش می شوند.

ب) دائمی- هر فاصله زمانی اصلی دوره شبیه سازی شده به ترتیب وقوع آزمایش می گردد.

فاصله زمانی پایه بر طبق نوع سیستم تحت مطالعه، همانند طول دوره ای که بایستی شبیه‌سازی شود، انتخاب می گردد به این دلیل سطح اطمینان معین در شاخص های برآوردی را تامین کند.

انتخاب روش شبیه سازی بخصوص، به نقشی که گذشته سیستم در رفتارش بازی می کند، بستگی دارد. اگر گذشته هیچ تاثیری نداشته باشد روش تصادفی می تواند استفاده شود، اما اگر گذشته روی شرایط حاضر تأثیر بگذارد روش دائمی نیازمند می باشد. این در حالتی است که سیستم قدرتی شامل نیروگاه آبی با استفاده قبلی از منابع انرژی (نظیر آب) توانایی تولید انرژی در فواصل زمانی بعدی را تحت تأثیر قرار می دهد.

باید توجه شود که قطع نظر از اینکه چه روشی استفاده شود، شاخص های پیش بینی شده، تنها می توانند به خوبی مدل نتیجه گرفته شده برای سیستم، تناسب روش، کیفیت اطلاعات مورد استفاده در مدل ها و روش ها، باشند

 

 

 

 

فصل اول
– مقدمه
– سابقه بحث
– تغییر سناریو
– معیار احتمالاتی قابلیت اطمینان
– مقادیر آماری و احتمالاتی
– مقادیر مطلق و نسبی
– روشهای ارزیابی
– مفاهیم کفایت و امنیت
– تحلیل سیستم
– هزینه و ارزش قابلیت اطمینان
– مفاهیم داده ها
– تفسیر نهایی
فصل دوم
– ظرفیت تولید-روشهای احتمالی پایه
– مقدمه
– مدل سیستم تولید
– عدم دسترسی واحد های تولیدی
– جدول احتمالی خاموشی ظرفیت
– مقایسه معیار قطعی و احتمالی
– یک الگوریتم بازگشتی برای ساخت مدل ظرفیت
– الگوریتم بازگشتی برای حذف واحد
– روشهای دیگر ساخت مدل
– شاخصهای از دست دادن بار
– مفاهیم و روشهای ارزیابی
– مثالهای عددی
– نرخ خروج اجباری معادل (EFOR)
– تحلیل توسعه ظرفیت
– روشهای ارزیابی
– اثرات اختلال
– خروجهای برنامه ریزی شده
– روشهای ارزیابی بر پایه دوره
– عدم قطعیت در پیش بینی بار
– عدم قطعیت در نرخ خروج اجباری
– روش دقیق
– روش تقریبی
– کاربرد
– محاسبات LOLE
– ملاحظات اضافی
– شاخصهای از دست رفتن انرژی
– شاخصهای ارزیابی انر‍‍ژی
– انرژی مورد انتظار تامین نشده
– سیستمهای انرژی محدود شده
– مطالعات عملی سیستم
– نتایج
– مراجع

 

تصاویر فایل پروژه :

376 377 378

379 380

 

 

 

 

 

خرید آنلاین پروژه

کليک جهت خريد کالا ، به منظور پذيرش قوانين و مقررات سايت مي باشد .

 

  • فرمت فایل : Word –  تعداد صفحات : ۱۰۲ صفحه
  • حجم فایل : ۲٫۸۲ مگا بایت
  • برای دانلود مقالات و پروژه های بیشتر در گرایش قدرت اینجا کلیک کنید.

درصورت بروز مشکل در هنگام خرید با ایمیل زیر در ارتباط باشید.

ایمیل مدیریت پارسی برق : admin@parsibargh.com